Rys biograficzny
Krzysztof Ślachciak - urodzony w 1983 roku, artysta wizualny, doktor w dziedzinie sztuki, członek Związku Polskich Artystów Fotografików, stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, w obszarze fotografii autodydakta, adiunkt w Instytucie Architektury Wnętrz i Wzornictwa Przemysłowego Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej, gdzie prowadzi zajęcia z Fotografii, wykłady z Psychofizjologii Widzenia oraz Koło Naukowe FotoLAB, Dyrektor Kreatywny ds. Fotografii Galerii Sztuki Rozruch oraz Prezes Okręgu Wielkopolskiego Związku Polskich Artystów Fotografików.
Fotografię określa jako zawsze subiektywną, zapisaną projekcję wycinka rzeczywistości. Działając na pograniczu rozumienia medium tworzy syntezy fotografii i fotogramów, projekcje oraz foto-obiekty. W swoich pracach dotyka tematów miejsca człowieka wobec natury i kosmosu czerpiąc przy tym z zainteresowań kosmologią i astrofizyką.
Do tej pory prezentował swoje prace podczas przeszło 100 wystaw i wydarzeń fotograficznych zarówno w kraju jak i za granicą, w tym w galeriach PAcamera, Forum Fotografii, Starej Galerii ZPAF, Galerii Pustej, Galerii Obok ZPAF, oraz na festiwalach: Festiwalu Nowej Sztuki "Labirynt" w Słubicach i Frankfurcie nad Odrą, Rybnickim Festiwalu Fotografii, Dniach Fotografii Alternatywnej w Warszawie, Wschodnim Festiwalu Fotografii czy festiwalu Fotoperyferie w Kielcach. Jest autorem książki artystycznej pt. „Bardziej prawdopodobne, że nie jesteśmy wyjątkowi", a także artykułów naukowych i popularnonaukowych. W listopadzie 2024 roku obronił rozprawę doktorską w dziedzinie sztuki pt. "Cechy natywne fotografii w krytyce antropocentryzmu".
Deklaracja artystyczna
Gdybym miał streścić swoją działalność twórczą do jednego zdania, to powiedziałbym, że jest to praktyka eksplorująca pogranicze subiektywnego obrazu fotograficznego oraz opartego o projekcję wycinka rzeczywistości dzieła plastycznego.
Nurtująca mnie natura fotografii jest podstawą eksperymentów testujących jej definicje oraz teoretyczne założenia. Osią tej praktyki jest, w gruncie rzeczy, proces spostrzegania. Wynika to z obserwacji, że jeśli dany obraz rozumiemy jako fotografię, to ufamy, że jest on obrazem rzeczywistości. Paradoksalnie dzieje się tak pomimo tego, że często zdajemy sobie sprawę, że tak wcale nie jest. A jeśli jako widzowie jesteśmy w stanie obdarzyć obraz takim zaufaniem, to czy jako twórcy możemy wykorzystywać to zaufanie do własnej kreacji? Czy obraz subiektywny zachowujący cechy fotografii jest czymś autonomicznym ideowo? A jeśli tak, to jak jest rozumiany przez odbiorcę? Czy można wyekstrahować cechy wpływające na to, że dana praca działa jako fotografia i rozciągać je poza granice obrazu lub wręcz wykorzystywać je w innych mediach przenosząc w ten sposób wartości z tego zaufania wynikające?
Prezentowane przeze mnie fotografie, jeśli można je tak w ogóle definiować, nie służą więc transferowi świata, a twórczości dla której projekcja wycinka rzeczywistości jest jedynie punktem wyjścia.
Wśród moich inspiracji znajdziecie przede wszystkim prace artystów nurtu fotografii subiektywnej: Bronisława Schlabsa, Zdzisława Beksińskiego, Jerzego Lewczyńskiego, Zbigniewa Dłubaka, Otto Steinerta, Minora Whitea, Florisa Neusussa ale również Edwarda Hartwiga, Krzysztofa Pruszkowskiego, Stanisława Wosia, Józefa Robakowskiego i Wojciecha Beszterdy.
Krzysztof Ślachciak